ʼn Kissie vol Soentjies


Ou Koos is al weer dikbek en kyk van ver na Vanwyksvlei. Hy vryf oor sy lang onversorgde spierwit baard. Die dorpie en die ysterklip koppies dans in die hitte, dis al weer aaklige Desember.

“Hoe minder ek met die simpel mense te doen het hoe beter, ek HAAT hulle,” dink hy vir die soveelste keer.
Hy onthou met bitterheid die politieke struwelinge, die jaloesie oor sy meestersgraad, die skuld wat op hom gepak is na die dam gebreek het, toe dit tot Susara se dood gelei het, dat sy kinders dit alles glo en nooit hier kom nie.
Ongelukkig moet hy soms dorp toe loop om sy pensioen en pos te gaan haal en ook paar goedjies te koop.
Hier in sy modderhuisie is hy op sy gelukkigste, paar skape, die windpomp vir sy water met sy boeke en die kerslig saans. “Dan die simpel dominee, vir wat karring hy so aan my? As hy weer hier kom jaag ek hom weg!”
Koos gaan lê vir sy middagslapie in die kokende warm huis. Hy dut net in toe is daar ʼn klop aan sy deur. “Ag nee wat nou!”
Hy pluk die deur oop. Voor hom staan Annemarietjie, die dominee se blonde dogtertjie. “Ja, wats dit nou?”
“Oom, ek en my maatjies wil vir oom iets kom vra?” sê die voor-op-die-wa dogtertjie. By haar is Sarie en Annetjie. Koos skree op hulle, “Ek het niks met julle te doen nie, gaan weg!”
“Oom asseblief, en ons het vir oom ʼn geskenkie gebring,” sy hou ʼn mooi pakkie uit met ʼn rooi strikkie en ʼn briefie op. Die dogtertjies draai stadig om en stap die paadjie af terug na die dorpie toe.
Koos word doodstil, die pakkie weeg amper niks. Stadig maak hy dit oop. Hy lig die deksel op. Binne in is niks ... hy lees teensinnig die briefie:
“Liewe oom Koos,

Die geskenkie is net vir oom. Oom moet weet ons kindertjies is vir oom so jammer en bid elke dag net vir oom. Kyk mooi in die kissie, oom sal sien dit is stampvol, ek en Sarie en Annetjie het vir twee ure lank ons soentjies hier in geblaas net vir oom. Ons is so lief vir oom.
 
En oom, oom is mos die heel mooiste man in ons dorp, sal oom dit vir ons kom doen asseblief? Sien dit gaan so werk ...

***
Dis ou Kersaand, die kerksaaltjie is vol mense. Hulle sing, “Voel jy ook nou sy warm liefde, As ons die dag gedenk, Toe Hy sy Seun aan ons gegee het – Ons grootste kersgeskenk. Christus kom, Christus kom – gee aan God die eer. Skenk ons ‘n helder Somerkersfees in hierdie land, o Heer.”
Op die verhoog is daar ʼn groot stoel, omring deur veelkleurige pakkies, sy lang wit baard hang oor sy helder rooi baadjie en al die kindertjies lag met hom en raak aan hom.

Hy lag vir die eerste keer in baie jare, trane van vergewing en versoening drup oor sy groot wit baard en op sy helder rooi broek ...


 
Geinspireer deur die kersverhaal van Fred Burks, The Gold Wrapping Paper. Erkenning aan Koos du Plessis.

Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

KATONKIE LEER VLIEG

Prent
    “Kom nou Kantonkie man, jy is so mooi groot en jy vlieg nou nog nie, ag nee man.” sê mamma, terwyl sy haar lang swart vlerke wyd uitsprei. “Ja! Ek dink ook so, ‘n witkruisarend wat so oud soos jy is moet lankal kan vlieg en help kos soek. Toe ek so oud soos jy was het ons al tot by Aasvoëlkop en terug gevlieg. Ag nee man ...” “Maar pappa en mamma, kyk net hoe hoog is ons nes teen die krans, sê nou ek val teen daardie vreeslike klippe?” “Hoe ook al, wees soet, ons moet gaan kos soek. Sit jou vlerke op jou kop as jy ou Griffa sien, hy is aaklig en onthou kransaasvoëls vang baba arendjies ...”   Katonkie is moedeloos en dink, “Ek is ook niks werd nie ...” Net toe gebeur dit! ‘n Donker skaduwee val op hom en hy skrik, “Dis seker Griffa!” Hy kruip diep in die nes in en hou sy koppie met sy vlerkies toe. “Hallooo, halloo!” hoor hy ‘n stem kwaak. Hy loer versigtig uit, wie kan dit wees? ‘n Pragtige spierwit swaan! Die swaan kom sit op die rand van die nes ...
Lees meer

Ons Kindervriend

Prent
  “Haaaa tsjieshoe !!” hoes Rudolf nou vir die soveelste keer. “Toe nou Rudolf man,” sê Blitsie, “ons moet slaap en jy bly hoes, weet jy hoe vêr moet ons môre vlieg en as ons nie nou slaap nie gaan dit sleg wees.” “Ek kan nie help nie ouens, ek dink ek het griep,” sê Rudolf en hy kyk in die plas water voor hom, “kyk, my neus is bloedrooi van die koors!” “Ou Rudolf die rooineus takbok!” roep ou Komeet en skud die reuse horings op sy kop heen en weer, “nou het ek alles gehoor!” “Wat se lawaai is dit?” die deur gaan oop en Oom Santa stap in, sit lang wit baard nog deurmekaar geslaap, “julle ouens moet rus, ons het ʼn lang pad voor.” “Oom, oom kyk net Rudolf se neus!” gil Blitzie, “Die gloei van die koors, kyk jy kan dit van ver af sien in die nag!” “Rudolf, kom hier dat ek kyk,” sê die oom, “jong, jy is dan vuurwarm van die koors en ek dink nie jy sal kan saam gaan nie.” “Maar oom ... ek het al die jare nog voor getrek, oom asseblief ... !!" “Rudolf, jy is nie meer jo...
Lees meer

Sprokie vir ‘n Woudkind

Prent
  “Maar hier moet jy jou nimmer laat bind, want so lui die ou, ou sprokie, my kind. As jy geluk en vreugde wil vind, soek die neonboog se punt, volg hom elke nag langs swart riviere, en kyk nie eenmaal om. Dalk vind jy die land van blou saffiere, dalk 'n brokkie son.”   Lydia sing saggies die mooi liedjie terwyl sy lui voor haar paddastoel huisie sit met haar vlerkies ver uit gestrek. “Wat ‘n mooi dag!” sê sy vir Kasper, die ou gemmer wat spinnend langs haar slaap. Die blaartjies roer skaars en die Smaragrivier maak die mooiste kabbel geluide. “Kasper, ek gaan gou by die sewe dwergies kuier en regpak. Die outjies is maar ‘n klomp mans en hul huisie nou so deurmekaar sedert Sneeuwitjie mos die brulpadda gesoen en toe met die mooi prins getroud is.” Net toe gebeur dit, “Gwaaa!!!” “Wat is dit?” Kasper spring op, sy hare staan regop op sy rug. “Het iets vreesliks gebeur? Daai klank kom dan van Ouma Fiona se huis af!” ...
Lees meer