Die vark in die verhaal

 


Hallo maatjies!

Elke jaar die tyd roep die Feëkoningin mos al die nuwe feetjies bymekaar. Almal buig diep en gaan sit en sy maak haar keel skoon, “Welkom hier vandag in die paleis liewe feetjie maatjies. Soos julle weet, leer ons vanjaar om rêrige feetjies te wees sodat ons alles om ons mooi kan maak.”

Sy kyk op en af en sê toe, “Vir nou gaan ons by die diere leer en elkene sal vir haar ‘n dier gaan uitsoek met wie jy dinge gaan leer. Hoe om boom te klim, hoe om weg te kruip en waar om lekker kossies te gaan soek. Toe weg is julle!”

     Sannie se koppie dwaal mos en sy hoor weer net die helfte. Die ander feetjies vlieg op om die oulikste diertjies eerste op te eis. Normatjie natuurlik die koala. Terwyl kort op haar hakke Ingridjie, wat met haar armpies om die steenbokkie staan. Die eekhoringkies, koedoetjies en baba leeutjies almal opge-eis en toe Sannie wakker skrik, wat bly oor?

Net Borra ... ai toggie net nie dit nie, die lelikste diertjie in die hele woud ...
Sannie is nou met hom opgeskeep en sy is sommer vies vir alles. Die ou kan nie eens praat nie, hy snork mos net!
Hoe ook al, sy en Borra stap toe maar daardie dag in die woud toe die vreeslikste ding gebeur. ‘n Groot gat val in die grond onder hulle en daar val Sannie en Borra!
“Helllppp, helllp” gil hulle. Haar vlerkie breek af en sy kan nie eens vlieg nie. Maatjies, wat dan nou?
Gelukkig is daar onder ‘n klomp blare en hulle val darem nie te seer nie. “Borra! Borraa! Praat met my!”
“Ughhh!” snork die lelike outjie net.
“Wat nou Borra? Wat gaan van ons word?”
Borra skud sy dik koppie ’n paar keer en kyk lank en diep na Sannie, “Liewe Sannie, jy was al een wat vir my omgegee het, ek sal na jou kyk, moenie bang wees nie. Ons gaan vandag hier uit kom ek belowe jou, afvlerkie of te nie!”
Maatjies julle sal my nou nie glo, Borra, met daai lelike tande langs sy mond en al, begin ‘n tonnel grawe! “Kom Sannie!”
Hy grou en grou en grou en die arme Sannie kruip in die donker gat, alles vol modder, agter hom aan.
Dit voel soos ure en toe, “Borra! Kyk daar, daar is ‘n lig aan die einde van die tonnel!”
En daar, ek weet julle sal my nou nie glo nie, grawe Borra sy tonnel en hulle klim reg voor die paleis op die koningin se grasperk uit!
 *** 
Die seremoniemonster, ou Drakus, blaas sulke vuurtonge deur sy neus en staan op. “U majesteit, liewe feetjies en diere maatjies. Welkom by ons jaarlikse goue ketting oorhandiging."
Die feëkoningin stap op, haar lang purper rok te mooi en in haar hande die groot goue ketting. Norma met Koos die koala en Ingrid met Sarel die steenbokkie maak hul reg vir die groot oomblik ... maar ooo neee ...
“Ons toekenning vir dapperheid en die een wie mooiste dinge vir ‘n nuwe feetjie geleer het gaan vanjaar aan  ... sit julle vlerkies en pootjies bymekaar vir  ..." 
Sy bly lank stil en toe ... "vir BORRA die ou vlakvarkie!”

Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

KATONKIE LEER VLIEG

Prent
    “Kom nou Kantonkie man, jy is so mooi groot en jy vlieg nou nog nie, ag nee man.” sê mamma, terwyl sy haar lang swart vlerke wyd uitsprei. “Ja! Ek dink ook so, ‘n witkruisarend wat so oud soos jy is moet lankal kan vlieg en help kos soek. Toe ek so oud soos jy was het ons al tot by Aasvoëlkop en terug gevlieg. Ag nee man ...” “Maar pappa en mamma, kyk net hoe hoog is ons nes teen die krans, sê nou ek val teen daardie vreeslike klippe?” “Hoe ook al, wees soet, ons moet gaan kos soek. Sit jou vlerke op jou kop as jy ou Griffa sien, hy is aaklig en onthou kransaasvoëls vang baba arendjies ...”   Katonkie is moedeloos en dink, “Ek is ook niks werd nie ...” Net toe gebeur dit! ‘n Donker skaduwee val op hom en hy skrik, “Dis seker Griffa!” Hy kruip diep in die nes in en hou sy koppie met sy vlerkies toe. “Hallooo, halloo!” hoor hy ‘n stem kwaak. Hy loer versigtig uit, wie kan dit wees? ‘n Pragtige spierwit swaan! Die swaan kom sit op die rand van die nes ...
Lees meer

Ons Kindervriend

Prent
  “Haaaa tsjieshoe !!” hoes Rudolf nou vir die soveelste keer. “Toe nou Rudolf man,” sê Blitsie, “ons moet slaap en jy bly hoes, weet jy hoe vêr moet ons môre vlieg en as ons nie nou slaap nie gaan dit sleg wees.” “Ek kan nie help nie ouens, ek dink ek het griep,” sê Rudolf en hy kyk in die plas water voor hom, “kyk, my neus is bloedrooi van die koors!” “Ou Rudolf die rooineus takbok!” roep ou Komeet en skud die reuse horings op sy kop heen en weer, “nou het ek alles gehoor!” “Wat se lawaai is dit?” die deur gaan oop en Oom Santa stap in, sit lang wit baard nog deurmekaar geslaap, “julle ouens moet rus, ons het ʼn lang pad voor.” “Oom, oom kyk net Rudolf se neus!” gil Blitzie, “Die gloei van die koors, kyk jy kan dit van ver af sien in die nag!” “Rudolf, kom hier dat ek kyk,” sê die oom, “jong, jy is dan vuurwarm van die koors en ek dink nie jy sal kan saam gaan nie.” “Maar oom ... ek het al die jare nog voor getrek, oom asseblief ... !!" “Rudolf, jy is nie meer jo...
Lees meer

Sprokie vir ‘n Woudkind

Prent
  “Maar hier moet jy jou nimmer laat bind, want so lui die ou, ou sprokie, my kind. As jy geluk en vreugde wil vind, soek die neonboog se punt, volg hom elke nag langs swart riviere, en kyk nie eenmaal om. Dalk vind jy die land van blou saffiere, dalk 'n brokkie son.”   Lydia sing saggies die mooi liedjie terwyl sy lui voor haar paddastoel huisie sit met haar vlerkies ver uit gestrek. “Wat ‘n mooi dag!” sê sy vir Kasper, die ou gemmer wat spinnend langs haar slaap. Die blaartjies roer skaars en die Smaragrivier maak die mooiste kabbel geluide. “Kasper, ek gaan gou by die sewe dwergies kuier en regpak. Die outjies is maar ‘n klomp mans en hul huisie nou so deurmekaar sedert Sneeuwitjie mos die brulpadda gesoen en toe met die mooi prins getroud is.” Net toe gebeur dit, “Gwaaa!!!” “Wat is dit?” Kasper spring op, sy hare staan regop op sy rug. “Het iets vreesliks gebeur? Daai klank kom dan van Ouma Fiona se huis af!” ...
Lees meer